Σοκ στα Χανιά – Νεκρός 18χρονος οδηγός μηχανής μετά από τροχαίο

Σοκ στα Χανιά – Νεκρός 18χρονος οδηγός μηχανής μετά από τροχαίο

Σοκ στα Χανιά – Νεκρός 18χρονος οδηγός μηχανής μετά από τροχαίο

“Ο μικρός βιάστηκε να συναντήσει τον αδελφό του, που χάθηκε πανομοιότυπα πριν λίγα μόλις χρόνια”

Την ζωή του έχασε ένας 18χρονος οδηγός μηχανής,στην περιοχή των Περιβολίων, όταν κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες συγκρούστηκε με άλλη μηχανή.

Το περιστατικό σημειώθηκε λίγο μετά τις 11 το βράδυ, στην οδό Κ. Μάνου. Στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, ωστόσο ήταν ήδη αργά για τον άτυχο νεαρό.

Στο Νοσοκομείο Χανίων μεταφέρθηκε ο άλλος οδηγός του δικύκλου, επίσης νεαρός σε ηλικία.

Πρόκειται για το τρίτο τροχαίο μέσα σε λίγα 24ωρα αφού, μία ακόμα γυναίκα έχασε την ζωή της την Πέμπτη, σε τροχαίο στο Μπαλί Ρεθύμνου καθώς και ένας 36χρονος, στο Ηράκλειο (δείτε εδώ και εδώ)

Το συγκλονιστικό της ιστορίας, ότι ο 18χρονος είχε χάσει τον αδερφό του πριν λίγα χρόνια, με τον ίδιο τραγικό τρόπο.

Το γεγονός των συνεχόμενων τροχαίων ατυχημάτων σε Χανιά και Κρήτη “καυτηριάζει” και υπερτονίζει με γνώμονα την τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, ο Γιάννης Λιονάκης, πρόεδρος Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.ΤΑ (Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων).

Λίγο μετά το θανατηφόρο τροχαίο στα Χανιά, αναφέρει τα εξής:

“Όλα καλά; Το μάθατε; Κάθε 10 ώρες ένας νεκρός από τροχαίο στο νησί μας…

Σαράντα εφτά (47) οι νεκροί στο δρόμο.. Ναι στο δρόμο!

Η μια δεν χάρηκε το εγγονάκι της, που ευτυχώς το παιδικό κάθισμα το έσωσε. Ο άλλος τα νιάτα και την επιστήμη του. Και απόψε ο μικρός βιάστηκε να συναντήσει τον αδελφό του, που χάθηκε πανομοιότυπα πριν λίγα μόλις χρόνια, πάλι σε σύγκρουση μηχανών, πριν προλάβει κι αυτός να μεγαλώσει.

Από χθες το απόγευμα κάθε 10 ώρες έχουμε ένα νεκρό στο νησί μας σε τροχαίο. Θα συνεχιστεί πολύ αυτό; Μέχρι πότε θα συγκρούονται μηχανές και θα σκοτώνονται στα Χανιά; Μέχρι πότε θα μπαίνει ο ένας στο ρεύμα κυκλοφορίας του άλλου σκοτώνοντας; Μέχρι ποτέ νυχτερινές ώρες θα έχουμε εκτροπές και θανάτους; Ας καθιερώσουμε και την Εθνική μας ντροπή μια που ανεχόμαστε σαν οικογένειες, κοινωνία, πολιτεία, να χάνουμε τους ανθρώπους μας στο δρόμο και να μην κάνουμε τίποτε στην ουσία, και να το αφήνουμε να μας προσπερνά σαν τυχαίο γεγονός, ατυχία για τους παθόντες. Το ακούσατε; Στο δρόμο πεθαίνουμε στο νησί μας! Στο δρόμο, όχι στα νοσοκομεία!”.