Χανιά: “Έφυγε” ο τελευταίος παραδοσιακός στιβανάς

Χανιά: “Έφυγε” ο τελευταίος παραδοσιακός στιβανάς

Χανιά: “Έφυγε” ο τελευταίος παραδοσιακός στιβανάς

Ο τελευταίος από τους παλιούς στιβανάδες της “Σκρυδλώφ” έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών κλείνοντας μια εποχή. Ο Αντώνης Τσαφαράκης κηδεύτηκε χθες στα Χανιά, με την είδηση του θανάτου να σκορπά θλίψη σε όλους όσους τον ήξεραν.

Παρέμενε από τους λίγους που συνέχιζε να κατασκευάζει στιβάνια και άλλα παπούτσια, όπως και ο Λευτέρης Πιρπινάκης που είχε φύγει πριν από ένα χρόνο.

Σε συνέντευξη του στα “Χ.ν.” τον Σεπτέμβριο του 2011 ο Αντώνης Τσαφαράκης μας είχε πει πως «πριν από χρόνια ένας δερματέμπορας είχε καθίσει με το κομπιουτεράκι και είχε υπολογίσει πόσα παπούτσια έφτιαχνα την ημέρα, πόσα τον μήνα και υπολόγισε πως στη ζωή μου έκαμα πάνω από 90.000 ζευγάρια».

Πρωτοβρέθηκε στη Σκρύδλωφ το 1960 καθώς μέχρι τότε έκανε την ίδια δουλειά στον Κεφαλά Αποκορώνου.

«Η εικόνα του δρόμου τότε δεν είχε σχέση με αυτήν που βλέπουμε σήμερα. Ηταν τότε στη μια γραμμή οι στιβανάδες, στην άλλη ήταν περισσότερο παπλωματάδες και άλλοι διάφοροι. Εδώ ήταν τα παπούτσια για τους φτωχούς, υπήρχαν άλλα μαγαζιά πιο πολυτελή στην υπόλοιπη πόλη για τα πιο μεγάλα πορτοφόλια. Εμείς φτιάχναμε παπούτσια για τον αγρότη, τον εργάτη, όποιον τέλος πάντων μπορούσε, αλλά και παπούτσια για τους γαμπρούς, τις νύφες, για την προίκα. Μόλις βγήκαν οι κόλλες άλλαξε η ζωή μας. Μέχρι τότε τα ράβαμε με τα σουβλιά το κάθε παπούτσι. Με τις κόλλες βελτιώσαμε πολύ τη ζωή μας. Όσο για το δέρμα, το αγοράζαμε από καταστήματα εδώ, αλλά και στα Ταμπακαριά… Τώρα λένε για δύσκολη ζωή, αλλά τότε ήταν πραγματικά δράμα η κατάσταση, η φτώχεια πολύ μεγάλη. Βέβαια δεν ξέρω πού θα φτάσουμε και εμείς τώρα. Ήταν όμως και ωραία εποχή. Δεν υπήρχε η τηλεόραση και ο κόσμος ξεσπούσε στο πείραγμα και στον χαβαλέ και το κλίμα ανάμεσα στους ανθρώπους ήταν ωραίο».

Ο ίδιος όταν επρόκειτο να μιλήσει ή να διηγηθεί μια ιστορία σταματούσε γιατί όπως έλεγε «όταν μιλάς δεν κάνει να δουλεύεις».

Τον είχαμε ρωτήσει για το τι θυμάται από το τουριστικό χρώμα που πήρε ο δρόμος. Δεν έκρυψε τον προβληματισμό του!

«Λίγοι είναι αυτοί που κατασκευάζουν την πραμάτεια τους. Τα περισσότερα προϊόντα είναι από βιοτεχνίες… αν ήταν και ελληνικές καλά που θα ήταν. Εισαγωγής είναι πολλά από αυτά και κινέζικα κυρίως», ενώ για τη δουλειά του τσαγκάρη- στιβανά μας έλεγε πως «θέλει υπομονή, να είσαι αποφασισμένος ότι θα αφιερώσεις ένα 8ωρο καθισμένος στην καρέκλα σου. Διαφορετικά δουλειά δεν γίνεται. Προσωπικά δεν θα την άλλαζα. Μου αρέσει η δουλειά αυτή, είναι το μεράκι μου… Δεν είναι λίγοι αυτοί που και παπούτσι να μην παραγγείλουν περνάνε για ένα καλημέρα για να πούμε δυο λόγια. Εχω πελάτη που του φτιάχνω παπούτσια εδώ και 50 χρόνια. Μια ζωή ολόκληρη και δεν είναι και ο μόνος».

Χανιώτικα νέα