90χρονος μαχητής της ζωής στα Χανιά

90χρονος μαχητής της ζωής στα Χανιά

90χρονος μαχητής της ζωής στα Χανιά

Τον συναντάμε πρωινές ώρες καθώς κατεβαίνει την Αναπαύσεως τοίχο-τοίχο και λίγες ώρες μετά τον βλέπουμε στη Ζυμβρακάκηδων. Μαχητής της ζωής ο σε λίγους μήνες 90χρονος κ. Mιχάλης Καλογεράκης, μπορεί να έχει χάσει την όρασή του εδώ και 30χρόνια εξαιτίας γλαυκώματος ωστόσο δεν είναι από τους ανθρώπους που παραδίδονται, ούτε το βάζει εύκολα κάτω.

Καθημερινά θα κάνει τη βόλτα στη γειτονιά του, θα συνομιλήσει με τους γείτονες, θα χαιρετήσει τους διαβάτες. Όλοι εντυπωσιάζονται από το πείσμα του και την προσπάθεια του να συνεχίσει να κάνει τη καθημερινή του βόλτα μόνος του περπατώντας στα όχι και τόσο κατάλληλα πεζοδρόμια της περιοχής.
«Καθημερινά πηγαίνω από τους δύο στύλους μέχρι τέρμα του σχολειού στην Αναπαύσεως, μετά στη Ζυμβρακάκηδων και μετά στο σπίτι μου. Παλαιότερα ξεκινούσα από τις 5.30 το πρωί» μας αναφέρει καθώς τον ακολουθούμε στη βόλτα

«Εγώ που βλέπεις νέε μου έβγαζα δύο μεροκάματα την ημέρα. Οικοδόμος το πρωί και μετά αγρότης στον κήπο. Μια μέρα με κάλεσαν να ανοίξω λάκκους για μουρέλα και άνοιξα 71! Δούλευα πολύ σκληρά. Και ποτέ δεν γύρισα σπίτι αδειανός θα επέστρεφα με ένα δεμάτι ξύλα, χόρτα, ό,τι μπορούσα και για να με φτάξεις στο δρόμο έπρεπε να τρέχεις» μας λέει όταν τον ρωτάμε πως τα καταφέρνει καθημερινά.

«Πηγαίνω τοίχο, τοίχο και προσέχω. Στο δρόμο δεν κατεβαίνω. Αν βρω ζόρε φωνάζω για βοήθεια και οι άνθρωποι με βοηθούν να ’ναι καλά! Τώρα σπασμένες πλάκες υπάρχουν όπως επίσης και “φουσκωμένα” πεζοδρόμια γιατί είχαν βάλει δέντρα που έχουν ρίζες που απλώνονται και σηκώνουν τα πλακάκια. Αλλά τι να κάμεις αυτά συμβαίνουν» δηλώνει. Τον ακολουθούμε στα βήματα του, ξέρει κάθε γωνιά του δρόμου, που έχει σκαλιά, σε ποια σημεία εξέχουν μπαλκόνια…

Η συζήτηση μας έρχεται στους νεότερους, πολλοί εκ των οποίων θέλουμε παντού να πηγαίνουμε… καβάλα στο αυτοκίνητο μας να μην κάνουμε μερικά βήματα παραπάνω με τα πόδια. Ο κ. Μιχάλης χαμογελάει και σχολιάζει «τι να σου πω εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να σκάβω ξυπόλυτος το αμπέλι! Τώρα όλοι πάνε με τα αυτοκίνητα παντού! Για αυτό και πεθαίνουνε νέοι. Αμα δεν περπατείς δεν κάνεις τίποτα! Αυτό λέω σε όλους! Περπατάτε γιατί χανόμαστε».
Όλα αυτά τα χρόνια ο συνομιλητής μας δεν είχε κανένα ατύχημα, ούτε κάποιο πρόβλημα. «Όποιος κάνει το σταυρό του, έχει άρμα στο πλευρό του» αναφέρει και συμπληρώνει «κάθε πρωί που σηκώνονται κάνω το σταυρό και προσεύχομαι για τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, όλον τον κόσμο».

Αυτό που τον στεναχωρεί είναι πως πλέον δεν μπορεί να απολαμβάνει τη φύση, όμως από την άλλη η αγάπη της οικογένειας του τον κρατάει δυνατό.

Γιώργος Κώνστας Χανιώτικα νέα