Η Οδύσσεια του Nolan διαρκεί 2 ώρες και 52 λεπτά. Την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου, 183 επιβάτες έζησαν την δική τους στο αεροδρόμιο «Δασκαλογιάννης» των Χανίων, όπου και έμειναν κολλημένοι στις θέσεις τους για περίπου πεντέμισι ώρες, μέχρι να αποκατασταθεί το τεχνικό πρόβλημα που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της τροχοδρόμησης.
Μέχρι τις 16:00 όλα έβαιναν καλώς. Δεν θα έφταναν απλώς στην ώρα τους στη Θεσσαλονίκη, αλλά θα προλάβαιναν άνετα και το ηλιοβασίλεμα της Νύμφης του Θερμαϊκού. Ο Ν. βρέθηκε στο Boeing 737 και αφηγείται όλα όσα έζησε σε μια ακραία δοκιμασία που ξεκίνησε από τη Γαύδο τις πρώτες πρωινές ώρες και τον βρήκε σπίτι του μετά τις 10 το βράδυ.
Αν συγκέντρωνε ένσημα ταλαιπωρίας, χθες το βράδυ θα κόλλαγε το πρώτο του.
Ακολουθεί η ιστορία του σε α’ ενικό. Ludwig Göransson, βάλε το “Sirens” να παίζει στο background.
«Συγκυριακά προέκυψε μετά τις Κυκλάδες να πάω στην Γαύδο με την παρέα. Στο γυρισμό προς Θεσσαλονίκη, για να μην έχω άλλο ένα μεγάλο ταξίδι, έκλεισα πτήση. Πηγαίνω επεισοδιακά από Γαύδο προς Χανιά, είχα μικρή ανταπόκριση και δεν προλάβαινα να κάνω καμιά βόλτα οπότε λέω ας πάω νωρίτερα στο αεροδρόμιο, δύο ώρες πριν την πτήση μου.
Όλα καλά μέχρι εδώ.
Πετούσα 16:40, 14:00 ήμουν εκεί. Περνάω ελέγχους, πηγαίνω έξω από την πύλη μου και συμβαίνει ένα πρώτο παράδοξο, μας έχουν βάλει από τις 16:00 μέσα, σαράντα λεπτά πριν. Λέω δεν θα έχουμε και καθυστέρηση και αρχίζω να κανονίζω πράγματα για το πρώτο βράδυ επιστροφής στην πόλη.
Λέω είμαστε καλά.
Μπαίνουμε στο αεροπλάνο, μας δείχνουν οι αεροσυνοδοί αυτά που μας δείχνουν σε περίπτωση που ξέρετε, λες και θα σωθούμε. Κατά τις 16:30 κάνει πως ξεκινάει. Βγαίνει ο πιλότος μετά, πρέπει να ήταν Ιταλός αν κρίνω από την προφορά και λέει υπάρχει ένα θέμα με τη μηχανή, θα καθυστερήσουμε, σε λίγα λεπτά θα λυθεί. Περνάνε τα “couple of minutes”, κανένα μισάωρο δηλαδή και μας λέει ότι θα χρειαστεί μηχανικός.
Έρχεται ο μηχανικός και μας λέει ότι έχει θέμα το aircondition.
“Δεν είναι κάποιο μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα”. Έβγαζε ανακοινώσεις ανά μισή ώρα που έλεγε ότι θα ξεκινήσουμε σε λίγο, δεν έχω κάτι να σας πω παραπάνω, κι εγώ να φύγω θέλω, σας παρακαλώ πολύ συνεργαστείτε μαζί μας για να είναι ανώδυνο.
Έχει περάσει πάνω από ένα δίωρο.
Ο κόσμος αρχίζει να δυσανασχετεί και να αντιδράει, αναρωτιέται “γιατί δε μας λέτε την αλήθεια”. Δεν είχε και κλιματισμό μέσα, γεγονός που έκανε ακόμα πιο ζόρικη την όλη φάση. Δεν περιμέναμε να μας προσφέρουν κάποιο φαγητό αλλά το αποκορύφωμα ήταν όμως ότι δε μας έδιναν ούτε καν νερό. Πηγαίνω στις αεροσυνοδούς και ζητάω ευγενικά λίγο νεράκι και μου λένε να πληρώσω. Ρωτάω “να πληρώσω για νερό ενώ είμαστε μέσα τρεις ώρες;”. Κάθομαι ξανά χωρίς να πιω νερό, λόγω εγωισμού δεν ήθελα να πληρώσω κι από πάνω. Περιμένω και διαπιστώνω ότι υπάρχει μια αναμπουμπούλα μπροστά και βγάζει ανακοίνωση ο πιλότος.
“Κάποιοι επιβάτες δεν συνεργάστηκαν και θα χρειαστεί να έρθει η αστυνομία για να επιληφθεί του θέματος”.
Η αστυνομία δεν είχε ιδέα. Ο πιλότος παράλληλα έλεγε ότι δεν μας κατεβάζει για να μην χάσουμε χρόνο, να είμαστε έτοιμοι να φύγουμε κατευθείαν. Ήρθε ένας αστυνομικός μαζί με δύο ανθρώπους του αεροδρομίου και φωνάζουν δυνατά “όποιος θέλει ας κατέβει. Όσοι δεν θέλουν να πάρουν την πτήση ας φύγουν, σε μισή ώρα θα φύγει η πτήση”. Ο κόσμος ρωτάει “αν φύγω, θα πάρω τα λεφτά μου;”. Ο αστυνομικός λέει ναι, αφού πέρασαν πέντε ώρες. “Τρεις ώρες πέρασαν”, του απαντούν.
“Ε ναι, όσο είναι”, λέει.
Παίρνω τον λόγο και του προτείνω να εξηγήσει τα βήματα γιατί ο κόσμος ανησυχεί για το τι έπεται, για τη διαμονή, τα χρήματα, το πλαίσιο γενικώς. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Δεν είχε ιδέα. “Όσο πέρασε μωρέ, θα τα πάρετε τα λεφτά”. Δεν σε έπειθε καθόλου να κατέβεις. Μιλάω και πάλι με την αεροσυνοδό.
“Δεν γίνεται να μην έχουμε ούτε νερό μετά από 4 ώρες”.
Ναι έχετε δίκιο, μου λέει. Να μιλήσουμε μήπως με τον πιλότο, με κάποιον υπεύθυνο, έστω και σε ένα ποτηράκι, λίγο νερό. Δεν γίνεται έτσι. Μας βγάζουν είκοσι ποτήρια και λέω και πάλι, είναι πολύ λίγα. Και μου λέει το ανήκουστο.
“Σκέψου ότι τα νερά που σας δίνω, είναι τα δικά μας”.
Δε μπορούσε να δώσει της εταιρείας, θα ήταν παράνομο. Σουρεάλ, λέω. Καθόμαστε ξανά, βλέπω παράλληλα με ένα συνεπιβάτη και συναρειανό την ομάδα με τον ΟΦΗ στο κινητό, περνούσε έτσι λίγο η ώρα, βλέποντας το ματς.
5 ώρες και 20 λεπτά μετά, επιτέλους ξεκίνησε το αεροπλάνο.
Παρεμπιπτόντως μια κοπέλα έφυγε έξω με κρίση πανικού. Την κοπέλα που διάβασα ότι λιποθύμησε δεν την είδα, μάλλον θα συνέβη πιο κάτω. Όταν προσγειωθήκαμε Θεσσαλονίκη, οι επιβάτες χειροκροτούσαν ειρωνικά. Όχι, πλάκα κάνω.
Θέλαμε απλώς να πάμε σπίτι μας. Κάποιοι πάντως έκαναν όντως τον σταυρό τους».
oneman.gr