Δύο χρόνια μετά την πρώτη της δουλειά, η Μαρία Κουτσογιαννάκη, μια γυναίκα με νοητική αναπηρία, εργάζεται ως βοηθός σερβιτόρου στο εστιατόριο του Βοτανικού Κήπου Κρήτης. Η εμπειρία της δείχνει τι αλλάζει όταν μια επιχείρηση δώσει σε άνθρωπο με αναπηρία τη δυνατότητα να εργαστεί.
Σύμφωνα με τα Χανιώτικα Νέα, η Μαρία συμμετείχε στη δημοσιογραφική ομάδα του ντοκιμαντέρ «Πες μου το μυστικό», που κέρδισε το βραβείο κοινού μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ στο 12ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, το 2024. Ακολούθησε αφιέρωμα στην ΕΡΤ, στην εκπομπή «Προσβασιμότητα» του Μιχάλη Αρβανίτη. Οι δημιουργοί, η Μαρία Πεντάρη και η Ελπινίκη Ρεντζεποπούλου, κατέγραψαν ανθρώπους, μνήμες και παραδόσεις στα χωριά Θέρισο, Μεσκλά, Φουρνές και Παλαιά Ρούματα. Τις συνεντεύξεις έκαναν συνεργάτες με αυτισμό και νοητική αναπηρία. Έτσι το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε με συνεργάτες με αναπηρία και όχι απλώς για αυτούς.
Ο Πέτρος Μαρινάκης του Βοτανικού Κήπου είδε το ντοκιμαντέρ και σκέφτηκε να προσφέρει θέση εργασίας στη Μαρία. Επικοινώνησε με την κ. Πεντάρη και με τη μητέρα της Μαρίας, εξέτασε τη δυνατότητα πρόσληψης και συζήτησε την ιδέα με το προσωπικό. Η Μαρία δεν είχε δουλέψει ποτέ και δέχτηκε με χαρά.
Στην αρχή η ομάδα δεν είχε εμπειρία τέτοιας συνεργασίας. Ο υπεύθυνος του εστιατορίου, Στέλιος Ποδάρας, αναρωτιόταν πώς θα προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον με πολλούς εργαζομένους και επισκέπτες. Η Σοφία Μιχελάκη, που έχει το μπαρ, το ταμείο και τις κρατήσεις, εξηγεί ότι δοκιμάστηκαν διαφορετικά καθήκοντα, μέχρι να φανεί ότι η μεγαλύτερη ανάγκη ήταν στην υποστήριξη του σερβιρίσματος. Η Μαρία έμαθε γρήγορα. Σήμερα στρώνει τα τραπέζια, μαζεύει πιάτα και ποτήρια, μεταφέρει τα καρότσια με τα σκεύη και φέρνει από την κουζίνα ό,τι λείπει στις ώρες αιχμής. Ο κ. Μαρινάκης λέει ότι με τον καιρό παίρνει πρωτοβουλίες και δεν περιμένει υποδείξεις.
Οι συνάδελφοι περιγράφουν τη Μαρία ως ευγενική και αξιόπιστη, και θυμούνται μια μέρα με πολύ κόσμο: μια παρέα Γάλλων δεν μιλούσε αγγλικά και η συνεννόηση δυσκόλευε, ώσπου η Μαρία πλησίασε και τους είπε «bonjour», με φυσικότητα. Οι επισκέπτες χαλάρωσαν και η επικοινωνία έγινε πιο εύκολη. Η Αμαλία Κατζουράκη, που εργάζεται στο μπαρ και στην υποδοχή, εξηγεί τι βοηθά στη συνεργασία: καθαρές πληροφορίες, όχι πολλές οδηγίες μαζί, χρόνος για να τις επεξεργαστεί η Μαρία και μια μεταχείριση ως ενήλικης, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Ο κ. Ποδάρας λέει ότι η ηρεμία της Μαρίας επηρέασε και την υπόλοιπη ομάδα, και συνοψίζει: «Μας έκανε καλύτερους ανθρώπους».
Η μητέρα της, Στέλλα Κουτσογιαννάκη, λέει ότι η δουλειά άλλαξε την καθημερινότητα της οικογένειας. Η Μαρία έφευγε χαρούμενη και γύριζε χαρούμενη, και η δουλειά έφερε πρόγραμμα και αυτοπεποίθηση. Η ίδια η Μαρία λέει ότι χαίρεται που κερδίζει δικά της χρήματα και με αυτά αγοράζει υλικά για τη ζωγραφική της, που αγαπά όπως το μπόουλινγκ, το κολύμπι και το θέατρο. Πέρσι συμμετείχε σε παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, ενώ έχει λάβει μέρος και σε πανελλήνιο πρωτάθλημα μπόουλινγκ. Της αρέσει να μιλά με τους τουρίστες και να εξασκεί τα αγγλικά της.
Η Μαρία εργάζεται από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο και στενοχωριέται όταν τελειώνει η σεζόν, αλλά κρατά επαφή με τους συναδέλφους της με μηνύματα και περιμένει να ξανανοίξει ο χώρος τον Απρίλιο. Η κ. Κουτσογιαννάκη ενθαρρύνει άλλους γονείς να αναζητήσουν αντίστοιχες ευκαιρίες και ο κ. Μαρινάκης ελπίζει ότι και άλλοι εργοδότες θα βρουν στην επιχείρησή τους μια θέση για ένα τέτοιο άτομο. Σύμφωνα με τη Μαρία Πεντάρη, μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ βρήκαν εργασία δύο ακόμη άτομα με αυτισμό ή νοητική αναπηρία.