Τα Χανιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται αργά, αλλά ευτυχώς συμβαίνει, πως ο τουρισμός και ο χαρακτηρισμός ενός τόπου ως προορισμός, δεν είναι μια απλή υπόθεση.
Δηλαδή δεν είναι αρκετός πια ο ήλιος και η θάλασσα.
Χρειάζονται πολλά περισσότερα, προκειμένου το μοντέλο να λειτουργήσει, και να μην μας “καταπιεί” στο τέλος της ημέρας.
Εμείς βέβαια, υιοθετώντας για μια ακόμη φορά τις λογικές της “αρπαχτής”, θεωρήσαμε πως αυτά που δήθεν προσφέρουμε, είναι αρκετά, στη λογική όμως του να τα οικονομήσουμε σήμερα, και αύριο τώρα βλέπουμε.
Έτσι μεταμορφώσαμε μια πόλη χωρίς επαρκείς υποδομές σε “τουριστούπολη”, “πνίξαμε” τον Μπάλο και το Λαφονήσι με τους χιλιάδες επισκέπτες κι ενώ το σχέδιο για την υλοποίηση της προστασίας τους δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί, φορτώσαμε το άθλιο οδικό μας δίκτυο με χιλιάδες αυτοκίνητα, και “η ζωή συνεχίζεται”.
Κι ενώ λοιπόν εμείς αποφασίσαμε να “αναπτυχθούμε” – τρομάρα μας- με αυτές τις πρακτικές, εκείνοι που ορίζουν τις τύχες αυτού του τόπου, όχι μόνο δεν προσπάθησαν να βάλουν κάποια όρια σε αυτή την αλλοπρόσαλλη πρακτική, αλλά την επιβράβευσαν κιόλας.
Είναι ξεκάθαρο, πως η όποια παρέμβαση, τόσο στην πόλη όσο και στην ενδοχώρα γίνεται στην λογική της ενίσχυσης αυτής της “ανάπτυξης”. Μέτρο δεν υπήρξε σε τίποτα.
Ακόμα – ακόμα και η αντιμετώπιση του προβλήματος με την ζημιά στον αγωγό της ΔΕΥΑΧ, έγινε με γνώμονα του να μην πληγεί το τουριστικό μας προϊόν. Όλα τα άλλα περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Είναι ασφαλή τα νερά της θάλασσας στη Νέα Χώρα; Ναι μας διαβεβαιώνουν. Είναι ασφαλή η παραλία στη Νέα Χώρα στην εκβολή του Κλαδισού; Απλά ερωτήματα…
Προφανώς το περιστατικό με το σπάσιμο του αγωγού της ΔΕΥΑΧ, δεν είναι όπως λέει η Υπηρεσία αποτέλεσμα της υπερφόρτωσης του δικτύου. Η λογική όμως της αντιμετώπισης είναι ενδεικτική της αξιολογήσης και των προτεραιοτήτων.
Και όλα αυτά αναρωτιέται κανείς, ποιον οφελούν; Τον ξενοδοχουπάλληλο; Τον σερβιτόρο στα καταστήματα εστίασης; Τον μόνιμο κάτοικο; Εδώ γελάμε βέβαια… Τον αγρότη ή τον κτηνοτρόφο;
Και σιγά – σιγά, επιλέξαμε να ζούμε μονάχα από τον τουρισμό, μετατρέποντας μια πόλη φιλόξενη, σε εχθρική, άγρια, όπου το κέντρο της είναι απροσπέλαστο, οι μόνιμοι κάτοικοι εκδιώκονται με άμεσα και έμμεσα από τα σπίτια τους, οι υποδομές δεν ανταποκρίνονται και σημεία μοναδικής ομορφιάς στην ενδοχώρα, θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους των λίγων ασφαλώς, απόρροια της ανεξέλεγκτης επισκεψιμότητας σα να μην υπάρχει αύριο.
Η τουριστική βιομηχανία “ανθεί” και ο τόπος “μαραζώνει”.
Και μαζί του οι κάτοικοι…