“Σε λίγο καιρό θα γίνουμε παρίες στον τόπο μας” – Αγανακτισμένη Χανιώτισσα για τις συνθήκες διαβίωσης στην πόλη

Η εκμετάλλευση βαφτίζεται επένδυση και τα Χανιά μετατρέπονται σε μια αφιλόξενη, για να μην πω εχθρική, πόλη για τους κατοίκους της...
Η εκμετάλλευση βαφτίζεται επένδυση και τα Χανιά μετατρέπονται σε μια αφιλόξενη, για να μην πω εχθρική, πόλη για τους κατοίκους της.

“Η ακρίβεια στα αγαθά καθημερινής διαβίωσης, οι εξωφρενικές τιμές στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, τα αστρονομικά ενοίκια μετατρέπουν την πόλη σε πόλη για «λίγους και εκλεκτούς». Φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό θα γίνουμε παρίες στον τόπο μας”.

Τα παραπάνω αναφέρει σε επιστολή της στο zarpanews, για τις συνθήκες διαβίωσης στα Χανιά, η κα Χριστίνα Μιχελαράκη, “μια προβληματισμένη, κατ΄επιλογή Χανιώτισσα”, όπως τονίζει.

Σημειώνει ότι τα Χανιά είναι η πόλη που αγαπά και επέλεξε να ζει, αναφέρεται στην σημαντική πολιτιστική παραγωγή στα Χανιά αλλά και στην κλιμακούμενη τουριστικοποίηση της πόλης, στο κυκλοφοριακό που επιδεινώνεται και στην ακρίβεια για να αναρωτηθεί “αν η επιλογή μας να εγκατασταθούμε στα πανέμορφα, αλλά απροστάτευτα πια, Χανιά ήταν η σωστή”.

Αναλυτικά αναφέρει:

“Τα Χανιά είναι η πόλη που σέβομαι και αγαπώ και η πόλη που επέλεξα να ζω. Είναι η πόλη που με κάνει περήφανη για την πολιτιστική της παραγωγή, καθώς διοργανώνει ετησίως εξαιρετικά φεστιβάλ, Βιβλίου, Κινηματογράφου και φέτος και Ιστορίας.

Είναι η πόλη που αποφασίσαμε να εγκατασταθούμε μόνιμα με την οικογένειά μου, η πόλη που μεγάλωσε με αγάπη και ασφάλεια το παιδί μας και μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν για μένα η γη της επαγγελίας. Με λίγα λόγια ήμουν ερωτευμένη με τα Χανιά.

Με πολύ μεγάλη λύπη παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια μια σταδιακή αλλά διαρκώς κλιμακούμενη τουριστικοποίηση της πόλης μου. Ξενοδοχεία γιγαντιαίων διαστάσεων – άραγε πληρούν τις πολεοδομικές προϋποθέσεις ; – ξεφυτρώνουν ολόγυρα, στο αστικό, στο περιαστικό και στο παραλιακό τοπίο. Περιοχές φυσικού κάλλους , που δικαιωματικά ανήκουν στους πολίτες, καταστρέφονται στο όνομα της «τουριστικής ανάπτυξης». Οι παραλίες γεμίζουν ομπρέλες και ο ελεύθερος χώρος για τους «κοινούς θνητούς» ολοένα και λιγοστεύει.

Η εκμετάλλευση βαφτίζεται επένδυση και τα Χανιά μετατρέπονται σε μια αφιλόξενη, για να μην πω εχθρική, πόλη για τους κατοίκους της.

Το κυκλοφοριακό επιδεινώνεται συνεχώς ,οι θέσεις επιτρεπόμενης στάθμευσης μειώνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι ουρές των αυτοκινήτων διογκώνονται και η υπομονή των ταλαίπωρων οδηγών δοκιμάζεται καθημερινά. Η ακρίβεια στα αγαθά καθημερινής διαβίωσης, οι εξωφρενικές τιμές στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, τα αστρονομικά ενοίκια μετατρέπουν την πόλη σε πόλη για «λίγους και εκλεκτούς» .

Φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό θα γίνουμε παρίες στον τόπο μας, φτηνό εργατικό προσωπικό τύπου Ταϋλάνδης. Και φέτος αναρωτιέμαι για πρώτη φορά αν η επιλογή μας να εγκατασταθούμε στα πανέμορφα, αλλά απροστάτευτα πια, Χανιά ήταν η σωστή.

Μια προβληματισμένη, κατ΄επιλογή Χανιώτισσα

Χριστίνα Μιχελαράκη”.“Σε λίγο καιρό θα γίνουμε παρίες στον τόπο μας” – Αγανακτισμένη Χανιώτισσα για τις συνθήκες διαβίωσης στην πόλη.